Nick?

neofiel m

iemand die steeds uit is op nieuwe dingen

Ik ben een regelrechte neofiel. Ik kan me urenlang verdiepen in Wikipedia-pagina’s rond de meest random zaken om de dag nadien te beslissen dat ik moét beginnen met diepzeeduiken. Ik beslis op maandag dat ik met een nieuwe sport moet beginnen en kijk op zondag al om me in te schrijven voor het Belgisch Kampioenschap. De week nadien ben ik meestal met iets nieuws bezig. Ik wil t-shirts maken, terwijl ik in de weekends DJ ben en tijdens de week grote corporate bedrijven advies geef rond de digitale wereld. De ene dag kleed ik me als Casey Neistat, de andere dag als George Clooney. Het moét nieuw zijn. En als het nieuwe er af is, (lees: ik zie er de uitdaging niet meer in) boeit het me niet zoveel meer.

Herken je je hier in? Dan wordt dit jouw comfort zone. Of net niet 😉

NickVinckier.be een blog voor neofielen: mensen die steeds op zoek zijn naar nieuwigheden! Je kent me misschien al van challenges zoals 100 dagen zonder alcohol en 21 dagen zonder suiker/vetten. Hier kun je precies dat en nog véél meer verwachten: challenges, travel, food, sport, clothing, … Als het mij en jou nieuwsgierig maakt, is de kans groot dat ik er over schrijf! Hope you like it! Hieronder vind je wat meer info over mezelf, mocht je dat écht interesseren 🙂


 

Ik ben:

  • Nick
  • 25 jaar
  • een digitale duizendpoot

Momenteel werk ik als consultant bij Duval Union Consulting waar we bedrijven bijstaan bij sociale media en digitale transformatie.

Verschillende leerkrachten (zeker 4) zeiden me vroeger dat ik goed kon schrijven. De laatste tijd merkte ik ook zelf dat ik dat meer wilde doen. Ik heb deze blog dan ook opgestart om mezelf te verplichten meer te schrijven.

Meer info over mij kan je vinden in onderstaand filmpje en als je nog meer details wil, lees je best het tekstje eronder ook nog 😉

Toen ik heel klein was las ik graag. Ik zat ver boven het leesniveau van de andere kindjes.

Op mijn 8e (of zo) begon ik muziekschool te volgen. Na twee jaar ruilde ik mijn saxofoon in voor voetbalschoenen. Ik was geen goede voetballer, zelf dacht ik daar lang anders over. Ik was niet het populaire kindje in het lagere, ook niet het gepeste. Ik ontdekte dat Playstation-spelletjes kopiëren een goeie bijverdienste was, ook al was ik zeker nog 8 jaar te jong om al zelfstandig ondernemer te zijn.

Ik ging economie-talen “studeren” in de Broederschool, het College vond mijn moeder te centraal in ’t stad liggen en dat zou me sowieso op het slechte pad brengen. Op mijn 13e ging ik voor de eerste keer uit, op mijn 14e kwam ik altijd te laat thuis en op mijn 15e gaf mijn moeder het op: geen uur meer om thuis te komen. Rond die tijd begon ik te roken en een jaar later startte ik met mijn beste maat De Nieuwe Generoatie op, een West-Vlaamse rapgroep. Een album (waar we nog altijd iemand geld voor verschuldigd zijn, sorry!) en drie jaar later stopten we hiermee.

Het hoger onderwijs deed ik in twee etappes. De eerste wat ad hoc. Rond augustus hakte ik de knoop door: ik ging eventmanager worden. Geen leerkracht, geen handelsingenieur. Ik was een zelfzeker baasje en besloot na drie maanden om ook naast school evenementen te organiseren, samen met twee vrienden. Anderhalf jaar diep in mijn studies overleed mijn stiefvader aan kanker. Ik liet mijn studies dat jaar dan ook vallen. Jonge gasten en emoties, right? In september ging ik het tweede jaar wel verder zetten.

Ik besliste om me te herpakken nadat ik de klap te boven was gekomen en probeerde wat gsm-abonnementen te verkopen van deur tot deur. Je weet wel, in zo’n pyramide-verkoopsysteem. Via mijn beste maat (de collega-rapper) rolde ik die zomer trouwens in het propperschap. Voor de mensen die niet weten wat proppers zijn: ga eens naar Lloret de Mar of bekijk ‘Costa’. Het was het begin van vijf Spaanse zomers als propper en later als verkoper/gids van discotours. Aja, door de ervaring met mijn deur-aan-deurabonnementen schopte ik het daar trouwens tot sales manager.

Na de eerste prop-zomer zou ik dus opnieuw mijn studies hervatten. Het verliep anders. Ik leerde iemand kennen die met mij een danscafé wilde starten. Zo gezegd, zo gedaan. Na elf maanden (waarvan 6 goed, een halve gesloten wegens geluidsoverlast en 4 slecht) was ik een illusie armer en een les rijker: Danscafé’s worden niet gerund door 20-jarigen, lesson learned. Naast het feit dat ik mezelf daar leerde DJ’en, niet de enige maar daar schrijf ik later wel nog wat over.

Zonder al te veel kleerscheuren over te houden aan de horeca, kreeg ik de kans om een tweede gooi te doen naar een diploma (dank je, Moeder). Het werd communicatiemanagement aan de Howest deze keer, PR specifieker. Het is daar waar mijn liefde voor social media begon. Drie jaar lang wisselde ik plaatjes draaien af met werken in het danscafé naast mijn oorspronkelijke bar, hamburgers bakken in frituur De Zilverberg en school lopen. In dat danscafé leerde ik uiteindelijk de liefde van mijn leven kennen. Mijn stage liep ik (door een samenloop van vele omstandigheden) bij DearMedia, die me nadien een job aanboden. Enkele maanden later maakte ik vanop de eerste rij de overstap van DearMedia naar Duval Union Consulting mee.

Het is grappig (of triest) hoe de dingen soms lopen maar de aanhouder wint, altijd.

Nick.